czwartek, 12 grudnia 2013

Pozdrowienia z Rosji

To drugi z filmów opowiadających przygody szarmanckiego brytyjskiego agenta, a przy okazji film, który udowodnił mi, że nie tylko w dzisiejszych czasach pojawiają się problemy z tłumaczeniem tytułów filmów, czy nawet tłumaczeniem samych dialogów. Weźmy sam tytuł. Po angielsku 'From Russia with love' można oddać jako 'pozdrowienia z Rosji' i takowoż tytuł figuruje w bazie filmów na filmweb.pl, czy w spisie filmów o Jamesie Bondzie. Ale wystarczy zerknąć w nazwę linka na tym samym filmwebie, by odkryć, że tytuł - przynajmniej wg niektórych - brzmi 'pozdrowienia z Moskwy'. Jest o tym także przekonany lektor, który w ten właśnie sposób tłumaczy nam tytuł filmu, a także napis na zdjęciu, które Bond zostawia pannie Moneypenny.


Drugi z cyklu filmów o 007 można by w skrócie nazwać 'pomieszanie z poplątaniem', co nie zmienia faktu, że jak na standardy lat 60-tych i 70-tych trzymająca w napięciu historia o podstępach czających się za każdym rogiem może się podobać. I trzymać przed telewizorem bez znudzenia. Wychowanym na agentach FBI i CIA współczesnym może się jednak dłużyć. I znudzić. Ja wytrzymałam, co na pewno jest niebywałym wyczynem. A gdyby dodać do tego, że jestem zdecydowanym fanem aktualnego Bonda, to fakt, że bawiłam się dobrze na Pozdrowieniach z Rosji, można by uznać za przedświąteczny cud.


James Bond (Sean Connery) otrzymuje zadanie przewiezienia bezpiecznie i cało do Wielkiej Brytanii urodziwej pracownicy radzieckiej ambasady. Oprócz urody, owa pracownica, Tatiana Romanowa (Daniela Bianchi) posiada także maszynę szyfrującą Lektor, którą to maszyny Brytyjczycy bardzo chcieli by mieć. Choć Brytyjczycy wietrzą podstęp, decydują się wysłać Bonda, by zdobył maszynę, a sytuację ułatwia im Tatiana, która żąda właśnie jego jako swej eskorty. W tym samym czasie organizacja Widmo wysyła swego najlepszego zabójcę, by pomścił śmierć doktora No. Bond ma zginąć. Jednak nie byłby sobą, gdyby częściowo nie odwrócił szali na swoją stronę. Razem z Tatianą kradną Lektora i wsiadają do Orient-Expressu. Ale dopiero tam zacznie się zabawa.


Wielka szkoda, bo fani panny Bianchi nie usłyszą w filmie jej oryginalnego głosu. Ze względu na włoski akcent, którego trudno było się pozbyć, głosu Danieli użyczyła Barbara Jefford. W tej części po raz pierwszy pojawia się Q (Desmond Llewelyn) i jego słynne zabawki Bonda, o których posiadaniu marzył każdy chłopiec (ten większy i ten mały), które z czasem robiły się coraz bardziej skomplikowane, zabawne i niebezpieczne. Ale nawet dziś, walizka miotająca gaz łzawiący robi wrażenie.


czwartek, 5 grudnia 2013

Doktor No

Aż trudno było mi uwierzyć, że ktoś może nie tylko oglądać, ale także pałać miłością do takiego starocia, tfu, klasyka kina. Ale po obejrzeniu pierwszego (chronologicznie) filmu, gdzie główną rolę gra agent w służbie Jej Królewskiej Mości, mimo krytycznego oka nieodrodnego dziecka XXI wieku, zrozumiałam, albo dopiero zaczęłam rozumieć, atencję jaką wciąż darzy się 007.


Historia, która otwiera przygody agenta, rozpoczyna się na Jamajce, gdzie dochodzi do podwójnego morderstwa działającego tam agenta i jego sekretarki. Na miejsce wysłany zostaje agent 007, James Bnond (Sean Connery), który w porozumieniu z amerykańską CIA, ma nie tylko rozwiązać zagadkę tego morderstwa, ale także udaremnić starania tajemniczego Doktora No. Ukrywający się na otoczonej legendami Wyspie Krabów chce udaremnić program kosmiczny Amerykanów. Bond nie ma czasu, musi działać, a czyhający na jego życie co i rusz zamachowcy tylko mu przeszkadzają. Ale w końcu jest 007, prawda?


Oglądając Bonda, miałam wrażenie, jakbym przeniosła się do czasów Dzikiego Zachodu, gdzie czarne jest czarne, białe jest białe, a najprzystojniejszy z kowbojów zawsze zabiera dla siebie najpiękniejszą kobietę. Bond na froncie działań wywiadowczych jest właśnie takim kowbojem, w eleganckich garniturach, z papierosem w dłoni i błyskiem w oku, wie, że żadna z pięknych dam mu się nie oprze, nawet ta, której zadaniem jest dybać na jego życie. Dziś wiele z rozwiązań zastosowanych w Doktorze No będzie nas już tylko bawić, podobnie jak to, że James Bond jest w stanie pokonać trzech przeciwników, nie robiąc ani jednego zagniecenia w swoim nieskazitelnym garniturze. Dziewczyna Bonda, którą gra tutaj Ursula Andress, jest piękna, skrzywdzona (jakżeby inaczej, półsierota wychowywana przez ojca, który zginął prawdopodobnie z rąk doktora No) i oczywiście, gdy pojawia się po raz pierwszy na ekranie, półnaga. Co godne uwagi, Ursula Andress nosiła wzorzystą tunikę do jednokolorowych spodni/legginsów, zanim to się stało modne w XXI wieku, należą jej się zatem podziękowania od grona naszych celebrytek.


A teraz najważniejsze. Odtwórcą Bonda w pierwszej części jego przygód był Sean Connery. Szkot z pochodzenia, miał trzydzieści dwa lata, gdy wcielił się w agenta 007 i pozostał nim aż do 1971 roku (z przerwą w roku 1969). Konia z rzędem temu, kto odgadłby, że to właśnie on nie czytając ani fabuły, ani napisów początkowych. To zadziwiające, jak człowiek potrafi się zmienić na przestrzeni lat, jednak wnikliwe oglądanie z pewnością przyniesie westchnienie ulgi. Jest coś takiego w oczach Bonda, co można znaleźć później w oczach Williama z Baskerville czy kapitana Masona. Powiadają również, że Connery jest najlepszym Bondem w historii. Przekonacie się jednak, że nie tylko on.


niedziela, 1 grudnia 2013

Grudzień z ...

Wybór aktora na ostatni miesiąc mojego projektu był trudny. Rzekłabym, arcytrudny. Do tego stopnia, że zdecydowałam się na małego psikusa, również po to, by samą siebie zachęcić do obejrzenia filmów z jego udziałem.

Urodził się w 1968 roku, w miesiącu kwietniu dnia trzynastego. Tak mówi jego oficjalna biografia. Oficjalna i najnowsza, bo było ich już kilka. Jego rodzice, Andrew - z pochodzenia Szkot - i Monique - z pochodzenia Szwajcarka - posiadali ogromny majątek ziemski w Szkocji. Tam, w miejscowości Skyfall, miał urodzić się nasz bohater. Inne biografie mówią, że urodził się w Berlinie Zachodnim, gdzie jego ojciec przebywał z misją dyplomatyczną. Po wyrzuceniu z prestiżowego Eton, ukończył Fettes College (inne źródła podają, że było to Cambridge) i wstąpił do Royal Navy. W Special Boat Service otrzymuje rangę komandora, a następnie wraz z jednostką sił specjalnych odbywa służbę m.in. w Iraku, Somalii, czy Libii. Jego kariera wojskowa osiąga swój szczyt i jednocześnie koniec, gdy zostaje zwerbowany do MI6 jako tajny agent. Po kilku latach służby otrzymuje status 00, co w języku tajnych służb oznacza "licencję na zabijanie".

Jego mocną stroną są języki obce. Posługuje się biegle włoskim, niemieckim i francuskim, a także, jak dziś to nazywamy, komunikatywnie w językach greckim, japońskim, chińskim i hiszpańskim. Wszechstronnie wykształcony, inteligentny i sprytny. Z punktu widzenia kobiety, niesamowicie atrakcyjny i czarujący uwodziciel, któremu wszystko można wybaczyć. 

Do jego słabostek należą superszybkie samochody, z tych najdroższych i najbardziej ekskluzywnych, oraz eleganckie garnitury. To, że wygląda w nich zabójczo, nie ma tu naprawdę nic do rzeczy. Ot, uniform do pracy, przydatny nawet w czasie strzelanin i efektownych pościgów.

Ulubiony drink: martini z wódką. Wstrząśnięte, nie zmieszane.

Czy muszę przedstawiać?

Ladies and Gentlemen, his name is ...

Bond


James Bond

sobota, 30 listopada 2013

Wielki Gatsby

Na ten film czekaliśmy wszyscy. My, fani Leonardo DiCaprio, zaraz po tym, jak wyszliśmy z kina po kapitalnym filmie Quentina Tarrantino pt. Django, gdzie DiCaprio wcielił się w rolę właściciela posiadłości ziemskiej, lubującego się w mało humanitarnych zachowaniach wobec pracujących na plantacji niewolników. Imię bohatera, Candy, słodkie jak cukierek było dokładnym przeciwieństwem jego charakteru, prawdziwego charakteru, choć na pewno doskonale pasowało do przystojnego wyglądu.


Jay Gatsby (Leonardo DiCaprio) jest, wydaje się, człowiekiem znikąd. Mało kto wie o nim coś pewnego, choć tak na dobrą sprawę, śmietance towarzyskiej w zupełności to nie przeszkadza, dopóki Gatsby płaci za jedzenie, alkohol i inne przyjemności, których dostarczają przyjęcia w jego domu. Jego nowy znajomy, Nick (Tobey Maguire) poznaje go z małżeństwem Buchananów, Daisy (Carey Mulligan) i Tomem (Joel Edgerton). Nie wie jednak, że Jay i Daisy już się znają, kiedyś, w dawnych czasach, darzyli się głębokim uczuciem i nawet planowali wspólną przyszłość. Z planów nic nie wyszło, różnice klasowe i majątkowe między parą skutecznie udaremniły rozwój uczucia. Teraz Jay jest bardzo bogaty, Daisy zaś jest żoną innego. Uczucie, jakim Jay kiedyś ją darzył, pozostało niezmienne. Czy ukochana kobieta wciąż czuje do niego to samo? I czy w latach dwudziestych XX wieku można było uciec konwenansom i być szczęśliwym mimo to?


Ekranizacja powieści Fitzgeralda, wyreżyserowana przez Baza Luhrmanna, zrobiona została z niesamowitym rozmachem. Te kolory, te światła, te stroje. I ci aktorzy. DiCaprio jak zawsze świetny. Nie mam pojęcia, jak on to robi, że wychodząc z kina po jednym filmie, człowiek już ma wielką ochotę na następny nowy film z nim w roli głównej. Pewne ruchy i mimikę ma opanowane do takiej perfekcji, że można by to już nazwać manierą, ale czy i Depp nie ma podobnej maniery? Przyjrzyjcie mu się dobrze i zobaczcie sami, czy w późniejszych filmach nie widzicie tego tiku kapitana Sparrowa? To znak rozpoznawczy świetnych aktorów, choć niektórzy mogliby ich za to krytykować. Dla mnie to jest jak podpis autora na dziele. Carey Mulligan doskonale wpasowała się w rolę eterycznej blondynki z początków XX wieku, podobnie jak kiedyś udało się to Emmie Stone w Gangster Squad. Z przyjemnością ogląda się tę parę na ekranie, a to, że widzowi wydaje się, że widzi iskry tylko po jednej stronie, jest właśnie ich zasługą. 


Aviator

W Całkowitym zaćmieniu Leo po raz pierwszy zagrał postać historyczną. I na tym nie poprzestał.


Aviator to opowieść o życiu Howarda Hughesa. Miliardera. Playboya. Reżysera. Wynalazcy. Pilota. Konstruktora. Słowem geniusza. Ale nie jest to opowieść usłana jedynie różami. Bowiem życie Hughesa wcale takie nie było. W wieku dziewiętnastu lat odziedziczył rodzinną fortunę, którą zarządzał z mniejszymi i większymi sukcesami przez następnych kilkadziesiąt lat. Niejednokrotnie prawie dotykał dna, ale zawsze udawało mu się od niego odbić, czego efektem było niewiarygodne pomnożenie fortuny. Będąc na szczycie władzy, bogactwa, popularności, bywał kojarzony z pięknościami Hollywoodu tamtych czasów, jak na przykład Ava Gardner (Kate Beckinsale), Jean Harlow (Gwen Stefani), czy Katherine Hepburn (Cate Blanchett). Mało kto jednak wiedział, że za ekscentrycznymi zachowaniami miliardera kryła się paranoja i zaburzenia obsesyjno-kompulsywne. I choć starał się ze wszystkich sił pokonać swe słabości, ostatecznie jednak stał się ich ofiarą. To one bowiem skłoniły go do wycofania się z życia publicznego na dwadzieścia lat. Nigdy już do niego nie powrócił. Domysły na temat jego skrytego życia ucichły w dniu, w którym ogłoszono wieść o jego śmierci.


Przed Aviatorem Martin Scorsese i Leonardo DiCaprio spotkali się zaledwie raz, na planie filmu Gangi Nowego Jorku. Po nim zaś zaczęli dość regularnie spotykać się na planie filmowym, z dwóch stron kamery. Scorsese pokazał tu po raz kolejny, że lubi kino biograficzne. W dodatku bardzo mu ono wychodzi. Z kolei DiCaprio, cóż, DiCaprio pokazał to, co i tak wszyscy ci wierzący jego zdolnościom wiedzieli: potrafi grać ludzi o złożonych osobowościach, w dodatku borykających się z psychicznymi problemami. Partnerujące mu Kate Beckinsale (w roli Avy Gardner) i Cate Blanchett (w roli Katherine Hepburn) dopełniły swym talentem świetny obraz, który otrzymał aż pięć Oscarów (w tym jeden dla Cate Blanchett) i trzy Złote Globy (m.in. dla Leonardo DiCaprio). Oprócz tej trójki możecie na ekranie zobaczyć całą plejadę znanych, lubianych, a przede wszystkim zdolnych aktorów, m.in. Aleca Baldwina, Jude'a Law, czy Alana Aldę. Jedynym elementem zniechęcającym do jednorazowego seansu jest długość filmu: dwie godziny i pięćdziesiąt minut. Da się wytrzymać, wierzcie mi na słowo.


Droga do szczęścia

Spotkania po latach mają to do siebie, że ukazują nam, jak bardzo zmieniliśmy się my i nasi starzy znajomi. W przypadku tego spotkania to my możemy obserwować, jak wielkie i korzystne zmiany zaszły w naszych starych znajomych.


A miało być tak pięknie. Frank (Leonardo DiCaprio) poznał April (Kate Winslet) i uznał, że to ta jedyna. Może okoliczności trochę mu pomogły w podjęciu decyzji. April zachodzi w ciążę, para bierze ślub, potem na świat przychodzi drugie dziecko, kupują dom na przedmieściach, przy ulicy o wdzięcznej nazwie Revolutionary Road, gdzie oprócz spokojnej okolicy i pięknych widoków, mają też wścibskich sąsiadów. Ale mimo to, jest pięknie. Do czasu. 


Do czasu, gdy w April budzą się uśpione niegdyś ambicje bycia aktorką i frustracje spowodowane ciągłym siedzeniem w domu, w ramach roli życia: gospodyni domowej. Do czasu, gdy Frank odkrywa, jak bardzo nudzi go praca biurowa, którą wykonuje i codzienne dojazdy do niej. Wobec narastający napięć i dramatycznych kłótni, małżonkowie decydują się wyjechać do Paryża, tak jak zawsze chcieli, by tam odnaleźć swoje zakopane marzenia, a przede wszystkim, by obudzić tlącą się niegdyś w nich miłość i namiętność. Od tej pory, wszystkie swoje działania podporządkowują temu celowi. I nawet niechęć sąsiadów, czy sceptycyzm ich nowego przyjaciela, Johna (Michael Shannon). Codzienność życia w latach 50-tych XX wieku wciąga ich jednak bezlitośnie, perspektywa wyjazdu zdaje się oddalać, zwłaszcza, gdy April przekażę Frankowi najnowszą wiadomość.


To musiało się wydarzyć. Po jedenastu latach od Titanica, starzy znajomi, Leo i Kate, ponownie stanęli obok siebie w najnowszym filmie Sama Mendesa. Głównie chyba po to, by całkowicie rozwiać dym z wraku Titanica, który do tej pory unosił się nad ich aktorskimi karierami. Bez względu na to, w jakich filmach w międzyczasie się pojawili, byli skazani na niekoniecznie pozytywną łatkę 'gwiazda filmu Titanic'. Ich drugie spotkanie wyszło im na dobre, i to bardzo. Łatka się odkleiła. Teraz Winslet kojarzona jest raczej z filmem Lektor, za który dostała Oscara, a DiCaprio - z Incepcją, J.Edgar, czy Django. W Drodze do szczęścia zagrali fenomenalnie, głównie dlatego, że film ten w głównej mierze bazuje na dramacie i uczuciach. To uczucia głównych bohaterów grają tu rolę, ich myśli, ich zachowania, ich gesty, to, co mówią, a przede wszystkim to, czego nie mówią, zwłaszcza współmałżonkowi. To film z cyklu tych, które, gdy nas 'złapią', puszczają dopiero wtedy, gdy pojawiają się napisy końcowe. I to nie dlatego, że akcja jest w nich tak szybka i gwałtowna. Przeciwnie. To nie akcja, to bohaterowie są tu tak gwałtowni, a jednocześnie flegmatyczni, że musimy się maksymalnie skupić, by za nimi nadążyć.


środa, 27 listopada 2013

Całkowite zaćmienie

To drugi, po Co gryzie Gilberta Grape'a, film, który sprawił, że totalnie zmieniłam zdanie na temat Leo. Potem było już tylko lepiej. Z małymi zgrzytami, ale nie psuły one obrazu całości, raczej wpływały na jej lepszy odbiór.


Paul Verlaine (David Thewlis) to uznany poeta, z którym swymi wierszami dzieli się Arthur Rimbaud (Leonardo DiCaprio). Verlaine zaprasza szesnastolatka do Paryża i ugaszcza w swoim domu. Jego wierszami był zachwycony, teraz samym Arthurem jest po prostu oczarowany. Bo Rimbaud ma w sobie idealizm i radykalizm, a także wiele idei, które na chwilę obecną przyzwyczajeni do tradycji poeci nie są w stanie zrozumieć. Tak jak on nie rozumie ich poezji. Znajomość Paula z Arthurem nie cieszy jego młodziutkiej żony, Mathilde (Romane Bohringer). Dziewczyna ma dobrą intuicję, po kawałku traci swego męża na rzecz czarującego i podniecającego młodzieńca. Obu panów połączy gorące, tragiczne, ale i destrukcyjne uczucie. Kogo zniszczy bardziej? Ich podróż przez Europę, okraszona próbą odzyskania męża przez Mathilde, czy wizytami Arthura w domu, zawiedzie ich obu na kraniec wytrzymałości. W końcu i tę granicę będzie trzeba przekroczyć.


Lubię ten film, choć rzeczywiście, jak mówią krytycy, jest przyciężkawy. Faktem jest, że dwaj spośród najbardziej znanych poetów francuskich porozumiewa się w języku angielskim, co bardziej radykalnych fanów może oburzać. Taka jednak jest tendencja: angielski jest, był i będzie językiem międzynarodowym i uniwersalnym - nawet jeśli w XIX-wiecznej Francji mogli o tym nie wiedzieć. Piękna muzyka autorstwa Jana A.P. Kaczmarka dopełnia obrazu, który w swojej głowie wymyśliła pani reżyser Agnieszka Holland, na podstawie pisemnej wersji scenarzysty Christophera Hamptona. Para Thewlis - DiCaprio momentami była irytująca, może nawet Thewlis bardziej, za to sam DiCaprio... Pasuje do swej roli bardzo dobrze. Po raz kolejny gra dużo młodszego od siebie. Po raz kolejny robi to w sposób niesamowity. Kapryśny, marudny, złote dziecko francuskiej poezji, przekonany, że cały świat powinien padać mu do stóp. Cały Rimbaud. W młodym wieku potwierdzono jego geniusz i to go zniszczyło. Poezja, która ciągle się w nim gromadziła, nie mogła znaleźć ujścia. Ten świat to było dla niego za mało.